
Bapak-bapak menteri…kena potong gaji. Waaaaaaa, Bapak-bapak koprat gigit la jari. Saham jatuh, jatuh, jatuh terus jatuh. Harga barang menucang-nucang…
Ke mana la orang macam aku nak lari?
Taukey kedai buku mengeluh. Pengedar buku dan majalah turut berwajah keruh. Pencetak dan penerbit apa la lagi. Muka masam. Semua kerja tak menjadi. Aduhhhhh.
Sana rugi, sini rugi. Sana jatuh. Sini berdentum. Apa la la sudah nak jadi?
Kemanalah orang macam aku nak lari?
Bapak-bapak di bank pun sudah bermuka teduh. Tidak ramah dan ceria seperti biasa. Waaaaaa.
Sudah tentu susah mahu pinjam dari ceti. Gadai barang pun kita boleh rugi. Pinjam lintah darat, lagi la kita mati sebelum mati.
Ke mana lagi kita mahu lari….!?
Waaaaa. Tolong beli la lukisan kami. Tolong beli la lukisan kami. Tidak kira la untuk penghias tandas atau garaj. Boleh juga buat pelepas la sosak.
Waaaa. Atau beli la buku lawak ini banyak-banyak. Boleh buat pelipur lara. Kalau tidak boleh ketawa, buat sengkang la mata.
Percuma? Nangis. Aku mahu nangis. Betul-betul punya nangis. Biar keluar air mata satu baldi….
Tetapi, ke mana kita mau lari….??
Hadapi la. Tantang la. Biar pun kita telah dibunuh beribu kali.
Apa mahu buat?
Kita mahu hidup seribu tahun lagi! Ya!
Apa mahu buat??
….Bulat-bulat. Kita sorong dia dapat. Dia sorong kita pula melarat. Waaaaa!
Aku di sini, di sini dan tetap di sini…Aku sudah tidak boleh lari lagi!!
Share on Facebook




Salam kenal Pak cik Buang …
Salam kenal pakcik Zaenal…
Salam kenal dan selamat berkunjung ke blog Pak Jenal. Terima kasih.